Arcybiskup Piotr Mańkowski (1866 - 1933). Arcybiskup senior (1926 - 1933), Biskup ordynariusz Kamieniecko-Podolski (1918 - 1926), Biskup (1918 - 1926)

Arcybiskup Piotr Mańkowski urodził się 1 listopada 1866 roku we wsi Sajinka obwodu Winnickiego na terenach parafii św. Mikołaja bp i m. w Małych Czerniowcach. Po śmierci ojca w 1871 roku z matką wyjechalół do Drezna, gdzie brał lekcje prywatnie, a od 1881 roku uczył się w miejscowej szkole. W 1885 roku wstąpił na Uniwersytet Wrocławski na studia agronomiczne, ponieważ wiedza w tej dziedzinie potrzebna była do zarządzania majętnościami rodzinnymi. Do domu wrócił w 1888 roku. Ale taki sposób życia mu nie odpowiadał i w 1896 roku wstąpił do seminarium w Żytomierzu. Wyświęcony 7 lipca 1898 roku.

Został wikariuszem w katedrze św. Zofii w Żytomierzu. W 1902 roku został proboszczem parafii św. Apostołów Piotra i Pawła w Kamieńcu Podolskim, która po likwidacji diecezji w 1866 roku utraciła status katedralnej. Po dziewięciu latach pracy władze carskie zmusiły go do rezygnacji z urzędu proboszcza i duszpasterzowania, zarzcając mu wspieranie jednego ze zgromadzeń, które uważali za nielegalne. Przeniósł się do Żytomierza, gdzie nieformalnie wykonywał część obowiązków kanclerza Kurii. Na początku I wojny światowej przeniósł się do Krakowa, gdzie wznowił pracę duszpasterską. W 1917 roku został mianowany wikariuszem generalnym na terenach diecezji Łucko-Żytomierskiej i Kamieniecko-Podolskiej.

Stolica Apostolska 24 września 1918 roku wznowiła diecezję Kamieniecko-Podolską, mianując ordynariuszem ks. Piotra Mańkowskiego. Święcenia biskupie otrzymał z rąk ordynariusza Krakowskiego biskupa Adama Sapiehy w katedrze na Wawelu, ale wyjechać na Podole nowy arcypasterz mógł dopiero za rok. Ingres do katedry w Kamieńcu Podolskim odbył się 6 grudnia 1919 roku. Zaczęła się praca z wznowienia struktur, lecz już 7 lipca 1920 roku po wtargnięciu bolszewików, biskup Mańkowski razem z najbliższymi współpracownikami zmuszony był opuścić Kamieniec Podolski. Wrócił tu nienadługo dopiero w listopadzie. Dwa tygodnie po tym prawie całe Podole, w tym i wznowiona diecezja zostały zajęte przez bolszewików. Początkowo biskup osiadł w Czortkowie w klasztorze dominikanów, a potem w Buczaczu, gdzie zorganizował Małe Seminarium.

Znajdując się na terenach Polski, biskup Piotr mianował wikariuszami generalnymi trzech księży, którzy zostali pracować na Podolu. W 1922 roku podczys wizyty „Ad limina” biskup przedstawił Stolicy Apostolskiej bardzo trudną sytuację, w jakiej znalazł się Kościół we wznowionej cztery lata temu diecezji. Ponieważ w Polsce nie udało się wnowić diecezję Kamieniecko-Podolską na terenach Borszczowskiego, Czortkowskiego i Jazłowieckiego dekanatów archidiecezji Lwowkiej, dawniej należących do diecezji Kamieniecko-Podolskiej, biskup Mańkowski razem z Małym Seminarium przeniósł się do Dubna, a potem do Włodzimierza Wołyńskiego, gdzie były lepsze warunki pracy.

Na prośbę Stolicy Apostolskiej 25.01.1926r. arcybiskup Piotr Mańkowski, którego tegoż roku 9 lutego Ojciec Święty Pius XI podniósł go do godności arcybiskupa tytularnego Aenus, podał się do dymisji z urzędu ordynariusza. Zmarł arcybiskup 8 kwietnia 1933 roku w pociągu pod czas podróży z Przemyśla do Lwowa, pochowany w krypcie katedry Łuckiej św. Apostołów Piotra i Pawła.