Kościoły i kaplice Ukrainy

Pierwsze wspomnienia o Bóbrce znajdujemy w kronice Halicko-Wołyńskiej z roku 1211. Pod koniec wieku XIV osada została własnością królewską i należała do starostwa lwowskiego. W roku 1469 król Kazimierz IV nadał Bóbrce prawo magdeburskie (według innych źródeł - po raz pierwszy miało to miejsce w r. 1433), a w roku 1569 Zygmunt II August potwierdził oraz poszerzył nadane prawa. W połowie XIX wieku Bóbrka została centrum powiatowym, w latach 1939-1965 była centrum rejonowym, obecnie jest miastem rejono­wego podporządkowania.

Powstanie parafii rzymskokatolickiej oraz pierwszego (drewnianego) kościoła powiązane jest z fundacją Zawiszy Czarnego na początku XV wieku. W dokumentach po raz pierwszy wspomina się o parafii w roku 1469, kiedy to król Kazimierz IV jednocześnie z nadaniem Bóbrce prawa magdeburskiego nadał miejscowemu kościołowi majątek oraz przywileje. Jednak świątynię zniszczyli napastnicy (prawdopodobnie Tatarzy z Turkami na początku XVI wieku). W latach 1546-1547 do odrodzenia parafii oraz odbudowy kościoła przyczynił się arcybiskup Piotr Starzechowski. Pod koniec XVI wieku parafia otrzymała status prepozytury. Jak opisuje w roku 1600 arcybiskup Jan Solikowski, za rządów arcybiskupa Jana Próchnickiego Tatarzy spalili miasto razem z kościołem na początku lat 20-tych XVII wieku.

W roku 1649 kościół w Bóbrce został zniszczony przez Kozaków. To mogła być kolejna drewniana świątynia lub, prawdopodobnie, już współczesny murowany kościół, zbudowany w latach 20-tych XVII wieku, kiedy parafia była włączona do lwowskiego kolegium katedralnego. Kościół murowany znany jest przynajmniej od roku 1722 z protokołu wizytacyjnego arcybiskupa Jana Skarbka, w którym wspomina się o 5 ołtarzach, w głównym znajdował się cudowny obraz Matki Bożej, ozdobiony srebrnymi koronami oraz wotami. Według protokołu wizytacji arcybiskupa Mikołaja Wyżyckiego z r. 1741, kościół miał ołtarz główny Matki Bożej Niepokalanej oraz boczne - św. Mikołaja, św. Anny, św. Antoniego Padewskiego, św. Józefa, który przed 1765r. zamieniono na ołtarz Chrystusa Ukrzyżowanego. Była również drewniana brama-dzwonnica z dwoma dzwonami.

Kościół został poświęcony w r. 1771 pod wezwaniem św. Mikołaja. Prawdopodobnie w tym czasie głównym ołtarzem był ołtarz św. Mikołaja. W roku 1819 jego stan był nie najlepszy, dlatego ołtarz główny przeniesiono do bocznej kaplicy. Również wiadomo, że w r. 1821 zbudowano budynek parafialny, a później w 1828 roku powstała murowana dzwonnica na 3 dzwony. W ciągu lat 1914-1922 kościół w Bóbrce rekonstruowano oraz rozbudowano według projektu architekta Franciszka Górskiego. świątynia została konsekrowana dnia 9 października 1922r. pod wezwaniem świętych Mikołaja i Anny przez biskupa pomocniczego Bolesława Twardowskiego (prace ukończono w święto św. Anny).

Początkowo parafia w Bóbrce należała do dekanatu rohatyńskiego, a od roku 1787 - do dekanatu świrżskiego. W połowie XVIII wieku parafia obejmowała około 30 wsi, a przy końcu XIX wieku do parafii należały wsie: Kocurów, Łanki (obecnie Małe Łanki), Łany (wspomnienie z 1479r.), Lubeszka, Podhorodyszcze, Romanów (1410r., zachowały się dwa grodziska staroruskie z XI-XIIIw.), Sarniki (obecnie Sirnyky), Stoki, Strzałki (1452r., są resztki staroruskiego osiedla IX-Xw.), Szpilczyna, Wołowe oraz kolonie niemieckie Ernsdorf i Rehfeld. W roku 1885 proboszcz ks. Antoni Andrzejowski opiekował się około dwoma tysiącami wiernych, w latach 1903-1913 proboszcz ks. Kazimierz Łoziński obsługiwał 2,5-3 tys. parafian, a w latach 1918-1939 duszpasterzem ponad 3.000 wier­nych był ks. Kazimierz Momocki.

W XVI-XVII stuleciach w Bóbrce funkcjonował również kościół Krzyża świętego, a przed II wojną światową parafia miała 5 kaplic filialnych: cmentarną - rodziny fundatorów Czajkowskich w Bóbrce (1894r., poświęcona w roku 1896) [12, 13] oraz publiczną w kolonii Rehfeld (1871r.) i wsiach Szpilczyna (1879r., poświęcona w roku 1880), Wołowe (1891r.), Stoki (murowana, 1934r.).

Ostatni proboszcz ks. Michał Kondrat oraz administrator ks. Piotr Stanoszek wyjechali do Polski w latach 1944 oraz 1946, biorąc ze sobą część wyposażennia kościelnego. W r. 1962 kościół zamknięto ostatecznie, urządzono w nim szkolną salę sportową. Wielkie szkody kościołowi przyniósł we wrześniu 1984r. pożar w górnej części budowli. świątynia została odzyskana 16 listopada 1989 roku, a 23 grudnia poświęcona na nowo. Kościół [1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10] odnowiono, utracone ołtarze zamieniono trzema innymi z drewnianego kościoła p.w. Nawiedzenia św. Elżbiety w Tadaniach. Parafia w Bóbrce, obsługiwana przez księży salezjanów, w r. 1998 weszła ponownie do ustanowionego dekanatu złoczowskiego. Do roku 2007 do parafii należał Dunajów a obecnie - Chlibowice i Pletenice. 25 lipca 2004r. biskup Marian Buczek odprawił mszę św. ku czci św. Anny z okazji 600-letniego Jubileuszu założenia pierwszego kościoła w Bóbrce oraz poświęcił [11] tablicę pamiątkową i figurę Matki Bożej z Lourdes, którą miejscowy proboszcz przekazał grekokatolikom dla nowej kaplicy w Bóbrce.

Biskup Buczek M., Sedelnyk I.,
ARCHIDIECEZJA LWOWSKA OBRZĄDKU ŁACIŃSKIEGO.
Parafie, kościoły oraz kaplicy,
tom 1, część 1, wydanie drugie, Lwów, 2008